doğumdan sonra hayat var mı?
Karanlıktaymışlar.
İki embriyo, bir ana rahminde…
Her şeyden
habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin
içinde…
Sarılıp birbirlerine, karanlıkta
uyumuşlar öylece…
Haftalar geçmiş,
ikizler gelişmiş.
Elleri, ayakları
belirginleşmiş
Gözleri cıktıkca meydana,
ikisi de çevrede olup biteni fark etmiş…
Ne
rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu…
Sıcak,
ıslak, sevgi dolu…
“Öyle güzel bir
dünyada yaşıyoruz ki” demişler, “…bize
ne mutlu…”
Gel zaman git zaman, çevreyi keşfe
girişmişler.
Bu karanlık dünyayı ve
hayatın kaynağını deşmişler.
Onları
besleyip büyüten kordonu fark edince O kordonla kendilerini
var eden Anne’lerine şükretmişler.
Sonra
başlamış bir var oluş tartışması:
“Buraya
nereden geldik, biz nasıl olduk” diye sormuş
ikizler…
“Annemiz” demiş biri, “O
bizi var etti, bize can verdi.”
“Ne biliyorsun”
diye itiraz etmiş öteki, “Sen hiç Anneni
görmedin ki…”:
“Belki de o sadece
zihnimizdedir. Anne inancı bizi rahatlattığı için
uydurduğumuz bir şeydir.”
Süredursun ana
rahmindeki tartışma, ikizler büyüyüp
gelişmişler.
Rahme sığmaz olup
tekmeleşmişler.
Artık parmakları ve kulakları
varmış kerataların…
Büyüdükçe
anlamışlar ki, yolun sonu yakın…
Gün
gelecek, bu güzelim hayat bitecek;
Karanlık bir
yolculuk, onları bir başka diyara çekecek.
“-
Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz”
diye fısıldamış ikizlerden biri efkarla…
“-
Ben gitmek istemiyorum” diye diretmiş öteki;
“doyamadım ki daha hayata…”
“- Ama
mukadderat alnına yazılandır; dua et, belki doğumdan
sonra hayat vardır.”
Sormuş karamsar olan:
“-
Bir gün bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonra başımıza
neler gelecek?”
şiirle cevaplamış iyimser
olan:
“Birçok giden/ memnun ki yerinden/ çok
seneler geçti/ dönen yok seferinden…”
Ve
günlerden bir gün, yer sarsılmış, duvarlar
kasılmış.
Dayanılmaz sancılarla ikizler
beklenen günün geldigini anlamış.
Buruşuk
kollarıyla birbirlerine son kez sarılıp
vedalaşmışlar..
Ve
“ömrümüz
bitti” diye çığlık çığlığa
ağlamışlar.
Azrail sandıkları bir el
kesmiş onları hayata bağlayan kordonu,
Ağlaya
ağlaya karanlık bir koridordan öbür hayata
çıkmışlar.
(Can
Dündar)
İlgili Yazılar
Eğer yazıyı beğendiyseniz ya da ekleyecekleriniz varsa, lütfen yorumunuzu yazın veya RSS aboneliği ile yeni yazılardan anında haberdar olun.
Site haberlerine e-posta ile üye olmak için tıklayınız...
Yorumlar
Henüz Yorum Yok.
Yorum Yazın